Εν αναμονή…

Θα μου πείτε “Τι ήρθες να κάνεις τώρα κι εσύ;”. Και δεν θα έχετε και άδικο δηλ! Και αν το δει και κανείς αυτό το post πάλι τυχερή θα είμαι! Μετά από τόσους μήνες κι εγώ θα με είχα ξεχάσει!!

Η πλάκα είναι ότι κάτι θέλω να πω, όμως κι αυτό δεν μου βγαίνει! Σα να ξεσυνήθισα το bloging… Ο Θεός να το κάνει δηλ bloging αυτό που έκανα!

Έχει τώρα βδομάδες που περιμένω μπροστά στο pc μήπως βγουν οι πίνακες αναπληρωτών, μήπως έχουμε κανένα νέο για τους αναπληρωτές ειδικής αγωγής… και ένας πίνακας δεν βγήκε… ένα νέο δεν εμφανίστηκε… μόνο εικασίες… Και ξέρετε πόσο κουραστικό είναι αυτό? Τώρα λένε ότι το Υπουργείο προσπαθεί να ροκανίσει τον Σεπτέμβριο, γι’ αυτό δεν έχουν βγάλει ούτε αποσπάσεις ούτε τους δικούς μας τους πίνακες… Τελικά όλα λεφτά είναι ε? Τι σημασία έχει που εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που έχουν όρεξη για δουλειά… Τι σημασία έχει που υπάρχουν ακόμα περισσότερα παιδιά που περιμένουν κάποιον που να έχει όρεξη για δουλειά… Δουλειά… Το ονομάσαμε και δουλειά… Γίναμε και επαγγελματίες… Άμα λάχει δηλώνουμε και προγράμμαρα ΕΣΠΑ για να είμαστε πιο σίγουροι ότι θα πάρουμε έναν μισθό… Ροκανίζουν αυτοί… Περιμένουμε εμείς… Και είναι τόσο σπαστικό να περιμένεις όταν θέλεις να μπεις στην τάξη και να γνωρίσεις τα παιδιά σου… Όταν θέλεις να αγχωθείς για τους στόχους και τις δραστηριότητες των παιδιών σου… Όταν βαρέθηκες το καλοκαίρι και βιάζεσαι να μπεις σε ρυθμούς σχολείου… Σχολείο… Είναι ωραία να ξυπνάς χαράματα και να πηγαίνεις στο σχολείο… Κάποιες μέρες φορτωμένος με πράγματα για τα παιδιά και κάποιες απλά με το φάκελό σου… Είναι ωραία να φωνάζουν και να βρίσκεις τρόπο να επανέρχονται σε τάξη… Είναι ωραία να μαθαίνεις πως αλλάζει και η συμπεριφορά τους προς το καλύτερο ακόμα και στο σπίτι… Είναι ωραία να είσαι μέσα σε μια τάξη… Την δική σου τάξη…

Τελικά το να μπαίνεις κάπου και να γράφεις ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι είναι μια ανάγκη για επικοινωνία, μια ανάγκη να γεμίσει ο χρόνος σου, μια ανάγκη γενικά. Κάποτε βέβαια δεν την είχαμε αυτή την ανάγκη… γεννήθηκε μαζί με τα blogs! Κάποτε ήταν πολλά αλλιώς!

2010 αντίο… 2011 καλώς ήρθες!

Το 2010 τελειώνει… το 2011 ξεκινά… και όλοι μιλούν για ένα άσχημο χρόνο που ευτυχώς πέρασε κι ελπίζουν σε ένα καλύτερο… Έχω παρατηρήσει όμως πως κάθε χρόνο όλοι μιλούν για τον άσχημο χρόνο που πέρασε και για τον ελπιδοφόρο που θα έρθει… Τελικά πόσο χάλια περνάμε στη ζωή μας; Γιατί κάθε χρονιά είναι τόσο χάλια; Είναι δυνατόν κάθε χρονιά να είναι όντως τόσο χάλια; Μήπως έχουμε επιλεκτική μνήμη αρνητικών γεγονότων; Μήπως είμαστε συνήθεις απαισιόδοξοι;

…

Αυτά κι άλλα πολλά ερωτήματα περνούν από το μυαλό μου τις τελευταίες στιγμές του 2010…

Εύχομαι για το 2011 να μου φέρει ό,τι είναι να ζήσω και, μαζί με αυτά, τη δύναμη για να αντέξω τις δυσκολίες που θα εμφανιστούν, την αποφασιστικότητα και την ευρυματικότητα που απαιτείται για να τις ξεπεράσω, την αισιοδοξία που χρειάζομαι για να παραμείνω δημιουργική και την αντοχή για να γελάω δυνατά στις όμορφες στιγμές…

Υγεία και αγάπη για όλο τον κόσμο!!!

Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (Ε.Ε.Π.Α.Α.) – Χριστουγεννιάτικο Bazaar 2010

 

Το Δ.Σ του παραρτήματος Θεσσαλονίκης της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων, που αποτελείται από γονείς παιδιών, εφήβων και ενήλικων ατόμων με Αυτισμό, σας προσκαλεί στο Χριστουγεννιάτικο Bazaar που θα λάβει χώρα στις 12 & 13 Δεκεμβρίου.

Τo Χριστουγεννιάτικο Bazaar θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του Κέντρου Ημέρας , Βερατίου 5 (πίσω από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό), από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ.

Τα έσοδα θα διατεθούν για την κάλυψη εξόδων του Κέντρου Ημέρας.

3/12: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Αν και πιστεύω πως όλες οι μέρες είναι κατάλληλες για να θυμόμαστε κάποια πράγματα, κάποιους ανθρώπους, κάποια θέματα, κάποιες ασθένειες, ωστόσο δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην συγκεκριμένη Παγκόσμια Ημέρα.

3/12 λοιπόν και Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία…

Αυτών των άγνωστων…

Γιατί είναι άγνωστοι…

Δεν τους βλέπουμε, δεν κυκλοφορούν, δεν ζουν ανάμεσά μας, αλλά στα σπίτια τους, στον προσωπικό και ασφαλή κόσμο τους…

Άνθρωποι που, είτε τα μέσα που προσφέρει η πολιτεία δεν τους επιτρέπουν να κινηθούν ανάμεσά μας είτε το οικογενειακό περιβάλλον τους κρατά κοντά του, από υπερπροστασία, από φόβο, από προκαταλήψεις και στερεότυπα…

Λοιπόν, εγώ δεν θα αναφερθώ σε αυτά τα άτομα με λύπηση, ούτε θα ζητήσω λύπηση γι’ αυτά…

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, γνωρίζω πολύ καλά τις συνθήκες στις οποίες ζει τουλάχιστον μια μερίδα αυτών των ανθρώπων, χάρη στον αδερφό μου!

Κι αν κάτι έχω να πω, είναι ότι δεν τους λυπάμαι, τους χαίρομαι!

Το να ζεις και να μαθαίνεις μέσα από αυτά τα άτομα είναι εκπληκτικό…

Ναι… και να μαθαίνεις…

Από φέτος είμαι ενεργό μέλος πια της ειδικής αγωγής και, αν και ο στόχος είναι η εκπαίδευση των ατόμων αυτών, έχουν καταφέρει να με διδάσκουν καθημερινά την αξία του ανθρώπου, την αξία του να προσαρμόζεσαι για να επικοινωνήσεις, να κάνεις πίσω, να αλλάζεις κι εσύ για να πλησιάσεις… Μαθαίνω καθημερινά να μεταφράζω τα μηνύματά τους για να μπορέσω να συνεννοηθώ, για να μπορέσω να επικοινωνήσω, να τους δώσω και να πάρω… Και αυτό είναι το εκπληκτικό, ότι από εκπαιδευτικός μετατρεπομαι σε εκπαιδευόμενη και η αλληλεπίδραση δεν έχει τέλος! Τι σημασία έχει η νοητική κατάσταση του συνομιλούντος, όταν η διάθεση για ζωή είναι εκεί;

Γι’ αυτό, λοιπόν, σταματήστε να κοιτάτε σαν βλάκες ή να λυπάστε όποιον διαφέρει. Όταν αναφερόμαστε στα άτομα με αναπηρία, το μόνο που δεν ζητάμε – και κυρίως ΔΕΝ ΖΗΤΑΝΕ από μας – είναι ο οίκτος. Ούτε οι ξαφνικές εκδηλώσεις αγάπης. ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Της διαφορετικότητας, της ύπαρξης, του ανθρώπου. Τον ίδιο σεβασμό που ζητάμε όλοι για τον εαυτό μας. Σεβασμός, όχι μόνο για τις 3/12, αλλά για κάθε μέρα…

Γι’ αυτό:

σταμάτα να παρκάρεις στα πεζοδρόμια και σε χώρους στάθμευσης για άτομα με αναπηρία…

σταμάτα να κάθεσαι σε θέσεις για άτομα με μειωμένη κινητικότητα στα λεωφορεία…

αν δεις κάποιους να σου ζητάνε θέση σήκω…

αν έχεις περίπτερο ή κάποιο άλλο μαγαζί, μην απλώνεις την πραμάτια σου πάνω στις λωρίδες για την διευκόλυνση της κινητικότητας των τυφλών…

μην καρφώνεσαι να κοιτάς όσους μιλούν σε νοηματική γλώσσα… εσένα δεν σου αρέσει να σε κρυφακούνε…

μην κάνεις τον αδιάφορο… δεν είναι θέμα λύπησης, είναι θέμα σεβασμού… δεν θα ήθελες να σου κόβουν το δρόμο, ούτε να σε κλείνουν στο σπίτι γιατί δεν χωράς να περάσεις από πουθενά…

και μην ξεχνάς, η νοητική κατάσταση δεν είναι δείγμα χαμηλού επιπέδου… μπορείς να επικοινωνήσεις, αρκεί να το θες…

Άλλωστε το χαμηλό επίπεδο χαρακτηρίζει αυτούς που έχουν γαϊδουρινή συμπεριφορά…

Και μην σε παραπλανά ο χαρακτηρισμός “αυτιστικός”… μπορεί να θεωρούμε ότι δεν θέλουν να επικοινωνούν μαζί μας ή να έρχονται σε κοινωνική αλληλεπίδραση… στην πραγματικότητα, όμως, απλά δυσκολεύονται με αυτά τα θέματα…

Άλλαξε. Έλα στα μέτρα τους, για να έρθουν κι αυτοί πιο κοντά σου. Δεν είναι εξωγήινοι. Υπάρχουν παντού κι είναι αυτοί οι άγνωστοι… Γνώρισέ τους, μπορείς!

 

 

 

“autistic people put up walls, not to keep others out but to see who cares enough to break them down”…

“Τα μαγαζιά του κέντρου της Αθήνας κλείνουν από την κρίση και τις διαδηλώσεις”…

Ρε παιδιά έχουν δίκιο στην tv… Επειδή εσείς θέλετε να διαφωνήσετε με τις κυβερνητικές πολιτικές πρέπει να αναγκάσετε τον υπόλοιπο κόσμο να μην μπορεί να ψωνίσει; Πρέπει να στερήσετε από τον ευχαριστημένο Έλληνα τον απογευματινό του καφέ; Πρέπει να στερηθεί ο μαγαζάτορας τους πελάτες και τα χρήματά τους; Μα πόσο θράσος πια έχετε; Επειδή εσείς δεν γουστάρετε θα ξεβολέψετε εμάς που είμαστε βολεμένοι, έχουμε λεφτά και γουστάρουμε να τα ξοδέψουμε στα μαγαζιά κάθε ώρα της ημέρας; Μπορείτε κάλλιστα να μαζευτείτε εσείς και η πλεονέκτρα παρέα σας σε μια γωνιά της πόλης, απ’ όπου δεν θα περνάει και πολλύς κόσμος – μην ενοχλείτε κιόλας – να τα πείτε, να τα φωνάξετε, να τα συζητήσετε, να συμφωνήσετε και να αποχωρήσετε ευχαριστημένοι που εσείς τα είπατε, δεν ενοχλήσατε και δεν σας άκουσε κανείς… Ε μην ζητάτε και πολλά! Για να ακουστείτε πρέπει να βαρεθούμε να ψωνίζουμε και να πίνουμε καφέ… Τι να σας κάνω που εν μέσω κρίσης λυπάμαι τους καταστηματάρχες και θέλω να συνεισφέρω με τα αμέτρητα λεφτά μου για να μην κλείσουν τα μαγαζιά τους… Εμείς αγωνιζόμαστε ενάντια της κρίσης υπέρ των μαγαζιών της χώρας κι εσείς στον κόσμο σας… να διαδηλώσετε… Έτσι αγωνίζεστε για το μέλλον αυτής της χώρας;…

 

Επιτέλους, λίγος σεβασμός… ασυνείδητοι διαδηλωτές…

 

[Δεν θα αντέξω να παρακολουθώ άλλα ντιπ για ντιπ debate που ψάχνουν να ρίξουν το φταίξιμο σε ανθρώπους - που τουλάχιστον διαμαρτύρονται - με τις ευλογίες των δημοσιο-γραφικών κομματόσκυλων...]

Όταν ζεις μέσα από το τηλέφωνο…

Πραγματικά μου έχει δημιουργηθεί ψυχολογικό πρόβλημα!!! Δεν αντέχω να ακούω ατάκες του στυλ “χαθήκαμε, δεν πήρες κανένα τηλέφωνο”!!! Παθαίνω κρίση λέμε!!! Κάποιοι άνθρωποι έχουν μπερδέψει τους χτύπους της καρδιάς με τους χτύπους του τηλεφώνου! Φτάνουν οι ατάκες αυτές!!! Φτάνουν τα παράπονα!!! Φτάνουν οι παρεξηγήσεις από το μηδέν!!! Φτάνει η ίντριγκα και ο σαματάς!!! Φτάνει η ringtoneλαγνεια!!! Αν με έχασες και σου λείπω σήκωσε τ0 ρημάδι και πάρε εσύ, δεν θα σου πέσουν τα δάχτυλα από την κούραση!!! Μην περιμένεις την επιβεβαίωση από το χτύπο του κινητού σου!!! Μέτρα τα υπόλοιπα σημάδια που σου δείχνω για να καταλάβεις αν σε θεωρώ καλό μου φίλο ή όχι!!! Εγώ δεν ζω με την ανάγκη του τηλεφώνου!!! Ούτε παραπονιέμαι για τους χτύπους του!!! Με κούρασε η εμμονή αυτή!!! Γιατί να μην ζούμε στην εποχή που ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας ήταν το γράμμα; Τότε οι άνθρωποι δεν είχαν φίλους; Δεν έλειπε ο ένας στον άλλον; Δεν διατηρούσαν τις σχέσεις τους ανεξαρτήτως των αποστάσεων και της καθημερινής ζωής; Σε ένα συμπέρασμα καταλήγω… όποιος δεν έχει προβλήματα ή έστω πραγματικά ενδιαφέροντα στη ζωή του, ψάχνει λόγους να γκρινιάξει… Το κακό είναι ότι όλοι αυτοί οι τύποι έχουν δημιουργήσει σε μένα ψυχολογικό πρόβλημα!!! Σε λίγο θα απαρνηθώ πλήρως τη χρήση του κινητού!!!

Αν…

Σε δυο εκδοχές… διαλέχτε και πάρτε…

 

 

Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να συνυπάρχουμε, να βιώνουμε την αποδοχή, να αγαπιόμαστε και να αγαπάμε. Πόσες φορές κάποιος θα έπεσε ψυχολογικά, γιατί δεν βρήκε την αποδοχή που έψαχνε;  Πόσες φορές άνθρωποι έκλαψαν για το καταρακωμένο, μόνο εγώ τους; Και πόσοι άνθρωποι δεν νιώθουν μόνοι στη ζωή τους;

Νομίζω πως ο άνθρωπος είναι το πιο ανασφαλές ον στον πλανήτη Γη! Αν δεν τον αγαπάνε, αν δεν τον θέλουν, αν δεν του κάνουν παρέα, νιώθει άσχημα, θλίβεται, νιώθει ότι δεν αξίζει… και στη συνέχεια νιώθει και θυμό, όλοι γύρω του μετατρέπονται σε μαλάκες που τον απέρριψαν – μια τεχνική για να νιώσει καλύτερα, να εκθειάσει λιγάκι το πεσμένο εγώ του και να ξεφύγει από τα αρνητικά συναισθήματα που ήρθαν ως επίπτωση της απόρριψης…

Λένε ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Εγώ πιστεύω πως ο άνθρωπος είναι εγωιστικό και εγωπαθές ον! Θέλει όλα να γυρίζουν γύρω από αυτόν, όλα να λαμβάνουν υπόψη αυτόν, όλα να γίνονται γι’ αυτόν. Κι όταν η ματαιοδοξία του βρίσκει την απάντηση που της αναλογεί, δέχεται την απόρριψη και αντιλαμβάνεται πια πως δεν είναι το μοναδικό ον στον κόσμο – υπάρχουν κι άλλα, παρόμοια και διαφορετικά, που λειτουργούν με ή χωρίς την ύπαρξή του – τότε πέφτει σε τοίχο τσιμεντένιο, συνθλίβεται, καταρρέει, αγχώνεται για την ύπαρξή του, για την αξία της ύπαρξής του… Μπορεί να πέσει σε κατάθλιψη! Μπορεί όμως και να θυμώσει, για να σώσει τον εαυτό του από την πρώτη…

Γνώμη μου; Αν πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στην κατάθλιψη και στο θυμό, προτιμώ τον θυμό… Προτιμώ την ενεργητική αντίδραση από την παθητική, προτιμώ να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και όχι να δεχτώ να αυτοκτονήσω ζωντανή… Αλλά πριν φτάσω στην επιλογή κατάθλιψης-θυμού, προτιμώ να δεχτώ πως δεν είμαι το μοναδικό ον πάνω στη Γη. Ναι, υπάρχουν τόσοι πολλοί, παρόμοιοι και διαφορετικοί από μένα, με άπειρες ιδέες, απόψεις, συναισθήματα και επιθυμίες… Δεν γυρίζει η Γη γύρω από μένα, στην ουσία είμαι μόνο ένα μικρό πετραδάκι στον τεράστιο όγκο του πλανήτη αυτού. Και εφόσον είμαι τόσο μικρή και λίγη μπροστά στο πλήθος, αντιλαμβάνομαι πως το να απαιτώ την προσοχή των πάντων είναι μια ουτοπία. Διαλέγω, λοιπόν, να μην εξαρτόμαι από κανέναν, να είμαι αυτόνομη, ελεύθερη, μοναχική και να μην κλαίγομαι γι’ αυτό που είμαι! Ω ναι! Η μοναξιά δεν είναι πάντα ο θάνατος του εγώ μας, αν πρώτα έχουμε πάρει απόφαση ότι το εγώ είναι καταδικασμένο να παραμείνει εγώ και να μην εξελιχθεί σε εμείς, όταν μόνο ζητάει και απαιτεί…

 

Ξανά από την αρχή…

Μετά από μήνες αποφάσισα να ρίξω μια ματιά στο space μου, κυρίως για να ελέγξω τα ξεχασμένα μου mail. Και ανακάλυψα πως το space αποσύρεται! Από τη μια δεν είχα σκοπό να ξαναγράψω… δεν ξέρω… με είχε κουράσει; με είχε καταπιέσει; άρχισα να νιώθω ότι γδύθηκα μπροστά σε κοινό; ξαφνικά πάντως η εξομολόγησή μου μέσω του space με τρόμαξε. Κι αποστασιοποιήθηκα. Έκλεισα τον χώρο μου κι έφυγα. Μα τώρα που το space κλείνει, τώρα που μπήκα μετά από τόσο καιρό, ένιωσα ένα κύμα συναισθημάτων που είχα αποθηκεύσει σε αυτό το χώρο να με κατακλίζει… Και αποφάσισα να ανοίξω το wordpress. Αλλά όχι για πολλούς. Το κοινό μας τελείωσε. Διαλέγω την απομόνωση των σκέψεών μου. Διαλέγω βασικά να γράφω περισσότερο για να πω κάτι, παρά για να εξομολογηθώ… Αλλάζω στάση, διάσταση και blog. Και να ‘μαι!

το χειρότερο κακό στον εαυτό σου το έχεις κάνει όταν έχεις φτάσει να ζητάς απλά την ησυχία σου…

Το να μάθεις να είσαι αισιόδοξος καμιά φορά δεν αρκεί…

το να αποδεχτείς καταστάσεις δεν αρκεί πάντα…

το να μάθεις να κρύβεσαι δεν βοηθάει ποτέ…

χάνεις πολλά, όταν μάθεις να κρύβεσαι… να κλείνεσαι…

τελικά, ενώ νομίζεις πως μπορείς να διαχειριστείς τα συναισθήματά σου, τις ματαιώσεις σου, τις απογοητεύσεις σου…

τελικά το μόνο που έμαθες ήταν να κρύβεσαι…

ποιος σε ξέρει τελικά?

ποιον άφησες να σε γνωρίσει?

ποιον άφησες να σε αγαπήσει?

δεν φταίνε οι άλλοι πάντα που δεν σε σέβονται, δεν σε δέχονται όπως είσαι…

δεν τους έδωσες ποτέ αυτό που είσαι πραγματικά… για να το γνωρίσουν…

το χειρότερο κακό στον εαυτό σου το έχεις κάνει όταν έχεις φτάσει να ζητάς απλά την ησυχία σου…

 

 

http://assets.myflashfetish.com/swf/mp3/mp-simp.swf?myid=51983126&path=2010/04/25

Music Playlist at MixPod.com